Si Shërohet Trupi (Pjesa 2)

Çfarë ndodh kur ndalojmë së provuari ta rregullojmë trupin, dhe fillojmë ta dëgjojmë.

← Lexo Pjesën 1: Trupi E Di - Ku Shkenca Takon Urtësinë e Lashtë

Si Trupi Liron Pa Fjalë

Trupi nuk flet me fjalë. Flet me ndjesi, me lëvizje, me nxehtësi, me dridhje, me lot, me psherëtima, me qetësi - dhe nganjëherë me heshtje.

Lirimi nuk duket gjithmonë dramatik. Nganjëherë është thjesht një frymënxjerrje e qetë, pas vitesh të tëra mbajtjeje. Nganjëherë janë supet që më në fund lëshohen. Nganjëherë është një merzi që lirohet pa pasur nevojë për historinë.

Trupi liron kur nuk ka më nevojë të mbrohet. Kur siguria ndihet me trup, jo vetëm kuptohet me mendje, atëherë indet fillojnë të zbuten. Frymëmarrja thellohet. Dhe diçka lëshon - diçka që as nuk e dije se po e mbaje.

Prandaj detyrimi nuk funksionon. Trupin nuk e bën dot të lëshojë me forcë. Mund vetëm t'i krijosh kushtet që lëshimi të bëhet i mundshëm.

Dhe ato kushte janë të thjeshta, por të thella: prania, durimi, ngrohtësia, dhe mos sforcimi.

Pse Siguria Ndryshon Indin

Sistemi nervor vazhdimisht po bën një pyetje: A jam i sigurt?

Kur përgjigja është jo - qoftë edhe lehtë, qoftë edhe pa e ditur - trupi tkurret. Muskujt shtrëngohen. Fascia trashet. Frymëmarrja bëhet e cekët. Tretja ngadalësohet. Zemra rrah më fort. I gjithë trupi vihet në gatishmëri për atë që mund të vijë.

Kjo nuk është sëmundje. Është zgjuarsi e trupit. Trupi bën pikërisht atë që di të bëjë kur ndjen rrezik.

Por kur rreziku bëhet i përhershëm - kur sistemi nervor kurrë nuk gjen qetësi të plotë - atëherë ato përgjigje mbrojtëse bëhen pjesë e strukturës. Tensioni bëhet mënyra si qëndrove. Vigjilenca e tepërt bëhet pjesë e karakterit. Mbijetesa bëhet identitet.

Prandaj, të kuptosh me mendje shpesh nuk mjafton. Mund ta dish që je i sigurt, por ende ta ndiejsh frikën. Mund ta kuptosh traumën, por ende të jetosh nën peshën e saj.

Siguria që ndryshon indin nuk vjen nga mendja. Është somatike. Ndihet me trup.

Ndodh kur je pranë dikujt që ka sistem nervor të qetë. Ndodh kur frymëmarrja ngadalësohet pa përpjekje. Ndodh kur vëren se nuk ke më nevojë ta skanosh dhomën. Ndodh kur butësia bëhet e mundshme përsëri.

Trupit nuk i duhet t'i thuash se je i sigurt. Atij i duhet ta ndiejë sigurinë. Dhe pastaj, vetë e rirregullon veten rreth asaj të vërtete.

Pse Frymëmarrja Sjell Kujtesë dhe Mirënjohje

Frymëmarrja është ura midis asaj që bëjmë me vullnet dhe asaj që ndodh vetë. Midis vetëdijes dhe asaj që fshihet nën të. Midis vetes që njohim dhe vetes që di më shumë se ne.

Kur e ndryshojmë frymëmarrjen - sidomos kur bëhet e qëndrueshme dhe ritmike - ndryshon i gjithë sistemi nervor. Kalojmë nga gjendja e alarmit (lufto, ik, ngriju) në gjendjen e qetësisë (pushim, regjenerim, lidhje). Arrijmë në pjesë të trurit dhe trupit ku fjalët nuk hyjnë dot.

Prandaj frymëmarrja nxjerr gjëra të papritura në sipërfaqe. Kujtesa pa tregim. Emocione pa histori. Pikëllim që nuk e dije se e mbaje. Gëzim që vjen pa arsye.

Dhe shpesh - çuditërisht shpesh - mirënjohje. Jo mirënjohje për diçka të caktuar, por mirënjohje si gjendje. Sikur trupi, kur i lejohet më në fund të marrë frymë, kujton diçka që e kishte harruar: se të jesh gjallë është bukur. Se pavarësisht gjithçkaje, ka për çfarë të jesh falënderues.

Nuk ka asgjë mistike këtu. Trupi ruan përgjigje të papërfunduara - frymëmarrje që kurrë nuk u mbaruan, lotë që kurrë nuk u derdhën, lëvizje që u ndërprenë. Kur frymëmarrja hap derën, këto gjëra përfundojnë vetë.

Dhe pas përfundimit vjen lehtësimi. Dhe pas lehtësimit, shpesh vjen mirënjohja.

Si ta Besosh Trupin Pa Pasur Nevojë për Vërtetim nga Jashtë

Kjo ndoshta është pjesa më e vështirë. Sepse jetojmë në një botë që beson më shumë matjet sesa ndjesitë. Që vlerëson provën mbi dijen e brendshme. Që i kërkon trupit të arsyetojë veten para mendjes.

Por trupi nuk ka nevojë të arsyetojë asgjë. Ai thjesht e di atë që e di.

Ngrohtësinë që ndjeke në gjoks kur diçka është e vërtetë. Shtrëngimin në stomak kur diçka nuk shkon. Mënyrën si supet të ngrihen pranë njerëzve të caktuar. Mënyrën si frymëmarrja të thellohet pranë të tjerëve.

Këto nuk janë mendime. Janë sinjale. Janë mënyra e trupit për ta njohur atë që mendja nuk e ka arritur ende.

Ta besosh trupin nuk do të thotë ta injorosh arsyen. Do të thotë ta përfshish trupin si burim dije. Do të thotë të pyesësh jo vetëm Çfarë mendoj? por edhe Çfarë ndjej? Dhe të mos e hedhësh poshtë përgjigjen.

Nuk ke nevojë për studime shkencore që të vërtetosh përvojën tënde. Nuk ke nevojë për leje nga askush që t'i besosh trupit tënd.

Ai ka qenë duke të mbajtur gjallë gjithë jetën. Di gjëra. Lëre të flasë. Dhe lëre veten ta dëgjosh.

Një Fjalë e Fundit

Trupi nuk është problem për t'u zgjidhur. Nuk është makinë për t'u përmirësuar. Nuk është i ndarë nga ti.

Ai është tempulli ku qëndron qenia jote. Regjistri i historisë tënde. Shtëpia e gjallërisë tënde.

Shkenca po fillon ta kuptojë këtë. Por ti nuk ke nevojë ta presësh shkencën.

Trupi yt tashmë e di rrugën.

Ky shkrim është ftesë, jo recetë. Merr atë që të prek. Lër atë që nuk të thotë gjë. Dhe besoju asaj që trupi yt të tregon ndërsa e lexon.

← Lexo Pjesën 1: Trupi E Di - Ku Shkenca Takon Urtësinë e Lashtë